ბლოგერებინინო ხაჩიძეპოლიტიკა

კონსტანტინ ზატულინი: “რატომ ფიქრობთ, რომ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა უნდა აღდგეს?”

ნინო ხაჩიძე

ნაწილი II

დაპირებისამებრ, გთავაზობთ კონსტანტინ ზატულინთან ინტერვიუს მეორე ნაწილს, რომელიც ეხება კავკასიის რეგიონში რუსეთის ნაციონალურ ინტერესებს, აგვისტოს ომის რუსულ ვერსიაც და იმას, თუ რატომ არ სჯერათ ჩრდილოეთში, რომ საქართველოსგან ოდესმე დემოკრატიული, მდიდარი და ძლიერი სახელმწიფო შეიქმნება.

კონსტანტინ ზატულინი: დღეს უკვე აღარანაირი ეჭვი აღარ არსებობს, რომ სააკაშვილის მიზანი იყო პროამერიკული კურსის გატარება. ყოველ შემთხვევაში, ის ეცდებოდა, ისე შეეცვალა საქართველოს გეოპოლიტიკური განვითარება, რომ მთლიანად გამოეძევებინა რუსეთი რეგიონიდან, ამ როლზე მიეწვია ამერიკის შეერთებული შტატები და მთლიანად გადაებარებინა მისთვის უსაფრთხოების პრობლემები. თუმცა ეს ყოველივე ჩემთვის მაშინაც არ იწვევდა ეჭვს, როდესაც ვარდების რევოლუცია მოხდა.

ოდესაღაც ქართლკახეთის სამეფომ გააფორმა გეორგიევსკის ტრაქტატი და მოექცა რუსეთის გავლენის ქვეშ. ახლა ამერიკის გავლენის ქვეშ უნდა, სიტყვაზე ვამბობ; შეიძლება, 50 წლის შემდეგ ჩინეთი მოგვეწონოს ან ვინმე სხვა. ამის უფლება არ გვაქვს?

თქვენ ამის სრული უფლება გაქვთ, მაგრამ რატომ აიძულებთ აფხაზებსა და ოსებს, რომ წამოვიდნენ იმავე მიმართულებით?!

ჩვენ აფხაზების სისხლისმიერი ნათესავები ვართ და ზუსტად ვიცი, რომ ისინი ევროპული ორიენტაციის ხალხია, ოსები კი, საერთოდაც, ევროპული წარმოშობის ხალხია.

თქვენ ეწინააღმდეგებით საკუთარ გეოგრაფიას, როდესაც ამბობთ, რომ ევროპელები ხართ.

არა, მე ვარვიხოდეც იზ კავკაზა“, როგორც თქვენ გვიწოდებთ, ისევე, როგორც ოსები და აფხაზები, უბრალოდ ევროპული ღირებულებები ჩვენი კულტურის აწილია.

ღირებულებები ყველას ერთი აქვს, მათ შორის, ათი მცნებაც, მაგრამ ვინ თქვა, რომ ევროპულ ღირებულებებს აფხაზები მაინცდამაინც თბილისიდან იღებდნენ?!

დიახ, სწორედ თბილისიდან, რადგან იცით, რომ აფხაზებსა და ქართველებს ერთი სახელმწიფო გვქონდა, ერთი კულტურის შვილები ვართ და ის, რაც ქართველებისაა, ეკუთვნით აფხაზებსაც.

ტყუილად ეძლევით უტოპიურ აზრებს, რომ თითქოსდა აფხაზები არიან დაბნეული ბავშვები, რომელთა 70-80 პროცენტს უნდა საქართველოში დაბრუნება და მასთან ერთად ევროპისკენ სვლა.

საქართველო ისეთივე ძლიერი რომ იყოს, როგორიც 1 000 წლის წინათ იყო, რა თქმა უნდა, ისინი ჩვენთან არჩევენ ევროპისკენ სვლას. ჩვენ ერთნაირები ვართ მენტალურად. ერთნაირად აღვიქვამთ სამყაროს.

ჩვენ, სლავები, და აფხაზებიც ერთნაირად ვუყურებთ სამყაროს.

არა, სლავები და აფხაზები ერთნაირად არ უყურებთ სამყაროს.

რუსეთში ძალიან ბევრი ნაციონალობის ადამიანი ცხოვრობს ერთ სახელმწიფოში.

მაგრამ თქვენს სახელმწიფოს სხვანაირი სტრუქტურა აქვს: ის სხვანაირად ჩამოყალიბდა, ჩვენი და აფხაზების ერთიანი სახელმწიფოგანსხვავებულად, მაგრამ ამის თავი დავანებოთ: აფხაზების გარდა, აფხაზეთში ცხოვრობდნენ ქართველებიც: 300 000. იმ ქართველებს ხომ ზუსტად ვიცით, რომ ევროპული ორიენტაცია აქვთ?

თავდაპირველად, გავერკვეთ ციფრებში.

როგორ, არ ცხოვრობდა 300 000 ქართველი აფხაზეთში?!

თუ ჩემგან იღებთ ინტერვიუს, მომეცით პასუხის გაცემის საშუალება.

უკაცრავად, გისმენთ.

საბჭოთა დროს აფხაზეთის მოსახლეობის რაოდენობა 550 000 ადამიანი იყო, აქედან, დაახლოებით, 250 000-270 000 იყო ქართველი. უნდა შევნიშნო, რომ დღეს აფხაზეთში 50 000 ქართველი ცხოვრობს.

220 000 ხომ მაინც დაგვრჩა აფხაზეთს გარეთ?

დავიწყოთ გამოკლება: მათი ნახევარი არის ის ქართველები, რომლებიც წავიდნენ არა საქართველოში, არამედ – რუსეთში და მხოლოდ 100-000-120 000 წავიდა საქართველოში.

კი ბატონო, იყოს ასე, მაგრამ ხომ ყველა უნდა დაბრუნდეს აფხაზეთში, როგორც რუსეთში წასული, ისე აქეთ გადმოსული?

რა თქმა უნდა.

თქვენივე დათვლებით, სულ მცირე, 200 000 ქართველი მაინც უნდა დაბრუნდეს, ეს ცოტაა?

ცოტა არ არის, ათიც რომ იყოს, ესეც არ არის ცოტა და უნდა გითხრათ, რომ დევნილების თემა დგას დღის წესრიგში, მიუხედავად იმისა, რომ აფხაზეთი და „იუჟნაია ოსეტია“ აღიარეს. მეორე საკითხია, დევნილების დაბრუნების მექანიზმი. მინდა, მოგიყვანოთ ანალოგია: კოსოვოს დამოუკიდებლობა აღიარეს, მაგრამ, თუ შეიძლება, მითხარით, რა მონაწილეობა მიიღო ამაში 100 000-ბით სერბმა?!

პირადად მე ყოველთვის ვიყავი და ახლაც ვარ კოსოვოს აღირების წინააღმდეგი და არ მესმის: რუსეთი, რომელიც არ აღიარებს კოსოვოს, რატომ აღიარებს აფხაზეთს?

ძალიან მარტივია ამის ახსნა, მაგრამ დაწყებულ აზრს დავასრულებ. თქვენ შეიძლება, წინააღმდეგი ხართ და ეს ადასტურებს თქვენი პოზიციის თანმიმდევრულობას, მაგრამ რაც შეეხება დასავლეთს: მან აღიარა კოსოვოს დამოუკიდებლობა სერბების აზრის გაუთვალისწინებლად და ამასთან არის აფხაზეთისა და „იუჟნაია ოსეტიას“ აღიარების წინააღმდეგი.

და ზუსტად ასევე იქცევა რუსეთიც: არ აღიარებს კოსოვოს და აღიარებს აფხაზეთს დაიუჟნაია ოსეტიას“?

გეტყვით, რა განსხვავებაა რუსეთისა და დასავლეთის აღიარებებს შორის: მაშინ, როდესაც აღიარებდნენ კოსოვოს, არანაირი სერბები არ აპირებდნენ კოსოვოზე თავდასხმას, არათუ თავს დაესხნენ მათ. 1999 წლიდან დასავლეთის სტრუქტურები მართავდა კოსოვოს, განსხვავებით ჩვენგან.

დიახ, თვქენ ყოველგვარი წინასწარი მართვის გარეშე პირდაპირ წაიღეთ აფხაზეთი და ცხინვალის რეგიონი.

არაფერიც. მათ თვითონ გადაწყვიტეს თავინთი პრობლემები.

თქვენ ხომ იცით, რომ ეს ასე არ არის?!

ბატონმა სააკაშვილმა შესანიშნი საფუძველი შეუქმნა ჩემნაირად მოაზროვნე ადამიანებს, რომ ეთქვათ, არ შეიძლება გადავდოთ აფხაზეთისა და „იუჟნაიაო ოსეტიას“ აღიარება, სერბებს კი ეს არ გაუკეთებიათ.

სერბებმა შეიძლება ეს არ გააკეთეს 2007 წელს, მაგრამ ისეთი გააკეთეს მანამდე. სხვათა შორის, რაც თქვენ თქვით, სწორედ ამის გამო ჩვენთან ამბობენ, რომ საქართველოს ხელსუფლებამ რუსული თამაში ითამაშა?

რატომ ითამაშა რუსული თამაში?!

თავად თქვით, სააკაშვილი იყო ამერიკული ორიენტაციის, უნდოდა რუსეთის გაძევება რეგიონიდან, რუსეთს კი სჭირდებოდა პლაცდარმი, თუ მთელ საქართველოში არა, მის ორი რეგიონში მაინც და მიიღო კიდე საბაბი სამხედრო ბაზების განსათავსებლად ცხინვალსა და აფხაზეთში.

რუსული პოლიტიკა არ არის აღფრთოვანებული იმით, რომ ჰქონდეს დამატებითი ტერიტორიები და პლაცდარმები. საქმე ის არის, რომ სამხრეთ კავკასიაში სიტუაცია მუდმივად დაძაბული იყო, რადგან კონფლიქტი მუდმივად ჰაერში იყო გამოკიდებული. მიუხედავად ამისა, რომ საქართველოს სხვადასხვა მიზეზის გამო ჰქონდა უნარია დალაპარაკებოდა აფხაზებსა და ოსებს, ჩვენ ამ სიტუაციაში მივდევდით ჩვენს პირველ ვერსიას და ვაღიარებდით საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას.

რა თქმა უნდა, იმ იმედით, რომ მთელი საქართველო ჯობდა, შემდეგ კი, რაც მოგხვდათ, მიწის ის ნაგლეჯი წაიღეთ: აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის სახით?

ერთი წუთით: რაც მოხდა, იმ ადამიანებმაც კი, რომლებიც საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის ვერსიაზე იყვნენ, ჩვენი პოზიცია დაიკავეს და ამას აქვს მიზეზები: ჯერ ერთი, დასავლეთმა, რომელიც საქართველოს მხარეს იყო, გამოამჟღავნა თავისი ორმაგი სტანდარტები კოსოვოთან დაკავშირებით და, მეორე, საქართველომ, კოსოვოს პრეცედენტის შემდეგ საქართველოს ხელისუფლებამ წამოიწყო საომარი მოქმედებები, მიუხედავად იმისა, რომ მანამდე სულ სხვა განცხადებებს აკეთებდა. მოიქცა როგორც შულერი: ჩათვალა, რომ კარტი მოსდის.

მესმის, თქვენთვის არგუმენტია, დაიხოცა მშვიდობისმყოფელები, დაიბომბა მშვიდობიანი მოსახლეობა და ამიტომაც ვაღიარეთო. მაგრამ, თუ სააკაშვილს არ მისცეს გარანტიები, თუმცა არ ვიცი, ვინ, როგორ იფიქრებდა საღჭკუაზე მყოფი ადამიანი, რომ რუსეთის ჯარს ომს მოუგებდა?

მომისმინეთ: თქვენ ახლა ამბობთ, როგორ დავიჯეროთ, რომ სააკაშვილმა გარანტიების გარეშე დაიწყო ომიო, მაგრამ სააკაშვილმა თვითონ აღიარა ეს საპარლამენტო კომისიის წინაშე?!

შესაძლოა, თქვენმა სპეცსამსახურებმა კარგად იმუშავეს.

ეს უკვე მეორე ვერსიაა: „GEORGIAN THINKING“. თუ სააკაშვილმა ეს გააკეთა, მას ნამდვილად ვიღაცამ უთხრაო, რომ ვიღაც აღმოჩნდეს დამნაშავე და არ თქვენ.

არა, თქვენ ვერ გამიგეთ. საერთოდ, ადამიანს, რაც ემართება, ეს დიდწილად მისივე ბრალია. უბრალოდ, შესაძლოა, სააკაშვილი ჩაჰყვა პროვოკაციასმეთქი?

ის არავის ჩაუთრევია, ხოლო თუ იმას ამბობთ, არის თუ არა სააკაშვილი გიჟი…

მე ეს არ მითქვამს და თქვენც, თუ შეიძლება, ნუ მიაყენებთ შეურაცხყოფას ჩემი ქვეყნის პრეზიდენტს.

ყველასთვის ცხადია, რომ ის ავანტიურისტია. ანალოგიად არ გამოდგება, მაგრამ საბჭოთა კავშირზე თავდასხმამდე ჰიტლერი გერმანიის ისტორიაში ყველაზე დიდ პოლიტიკოსად მიიჩნეოდა, მაგრამ ცხოვრება თვითმკვლელობით დაამთავრა და ახლა ყველა ამბობს, მაინც რა გიჟი იყოო. მაშინ, 1940 ან 1941 წელს რატომ არ ამბობდნენ, ჰიტლერი გიჟიაო?! მე არ ვიცი, რა მოხდა რეალურად, მაგრამ ფსიქოლოგიურად შემიძლია, წარმოვიდგინო, როგორ უყურებდა ამას სააკაშვილი: ჯერ ერთი, მან თავისი სტრატეგია 2004 წელსვე გამოამჟღავნა. ის არის ადამიანი, რომელსაც ესმის, რომ მუდმივად უნდა გაუკეთოს დემონსტრირება გამარჯვებებს. მის პირველ გამარჯვებას, უზურპირებული ძალაუფლების ლეგიტიმაციას ჩვენც დავეხმარეთ უნიათო ივანოვითა და პრიმაკოვით, შემდეგ მან მიიღო აჭარა.

აჭარა დიდი ხნის მიღებული აქვს საქართველოს და ამ ვერსიის არავის სჯერა.

მან მიიღო აჭარაზე პოლიტიკური კონტროლი და ამასთან, მე ვლაპარაკობ კონკრეტულად სააკაშვილზე, თორემ აჭარა რომ საქართველოს ნაწილია, ვიცი. ამ გამარჯვებამ მას ფრთები შემოასხა, შემდეგ მან გაამწვავა ურთიერთობა ოსებთან. თქვენ შეიძლება, არ დამეთანხმოთ, მაგრამ „იუჟნაია ოსეტიაში“ თანდათან ლაგდებოდა სიტუაცია. სააკაშვილმა იფიქრა: ეპატობრივად უნდა გადავდგა ეს ნაბიჯები; „იუჟნაია ოსეტია“ არის პატარა და უფრო სუსტი, ვიდრე აფხაზეთი; ყოველი მხრიდან გარშემორტყმულია საქართველოთი, ამიტომ კარგი საკბილოა. ის რამდენჯერმე მიაუხლოვდა ამ საკითხს, თუმცა ყრუც კი გაიგონებდა რუსეთის ნათქვამს: არ გააკეთოთ ეს, ჩვენ ჩავერევით.

ჩარევის თვალსაზრისით, გეთანხმებით.

ასე რომ, სისულელეა იმის თქმა, რომ მას აქედან უბიძგეს. თქვენ ჩვენთან კი არ უნდა გქონდეთ პრეტენზია, არამედ იმ ადამიანებთან, რომლებიც ამერიკის სახელმწიფო ადმინისტრაციიდან კარნახობდნენ სააკაშვილს რჩევებს და მათი უმეტესობა დღეს იმავე პოსტზეა. ალბათ, მათ მისცეს რაღაც რჩევები, რაც სააკაშვილმა შემდეგნაირად გაიგო: „იუჟნაია ოსეტიაში“ დაიწყება რაღაც „ზავარუხა“, მე მაქვს ფიარპროექტი სანაკოევის სახით, შევდივარ ცხინვალში და, სანამ რუსები გაიღვიძებენ, ყველაფერს მოვასწრებო. სხვათა შორის, 1999 წელს დაღესტანში 12 დღე-ღამე დაგვჭირდა, რომ ჩვენი საჯარისო ნაწილები ჩეჩნებთან ომში ჩაბმულიყვნენ, აამ შემთხვევაში კი მეორე დღესვე ჩავერთეთ საომარ მოქმედებებში.

პროგრესი აშკარაა.

აშკარაა, მაგრამ იმანაც მოგვცა საბაბი, რომ რეგიონში მუდმივად დაძაბული იყო ვითარება და ჩვენც ვემზადებოდით. მოკლედ, სააკაშვილი ასე ფიქრობდა: შეიძლება, „იუჟნაია ოსეტიას“ მთელი ტერიტორია ვერ დავიკავოთ, მაგრამ სანაკოევი დაჯდება ცხინვალში, მასთან მივლენ თვალცრემლიანი სამი მოხუცი ქალი და ორი მოხუცი კაცი, ეტყვიან, გმადლობ, შვილო, ედურად კოკოითის რეჟიმისგან რომ გაგვათავისუფლეო; აღიმართება საქართველოს დროშა; მთავარია, ორ-სამ დღეს გავძლოთ, ამასობაში კი საქართველო მთელ მსოფლიო იტყვის, შეიძლება, ცუდად გამოვიდა, მაგრამ საქართველომ თავისი ტერიტრიული მთლიანობა აღიდგინაო. მაგრამ ეს გეგმა დაანგრია იმან, რომ რუსულ არმიას ორი კვირა კი არა, ორი დღე დასჭირდა საომარ მოქმედებებში ჩასართველად.

მოდი, დღევანდელობაზე ვილაპარაკოთ. ნახევარ საქართველოში დგანან რუსი სამხედროები, რისკენ მიდის საქმე, საქართველოს დაშლისკენ? თუ, როგორც ჟირივოკსიმ თქვა, საქართველო მაინც მოხოხდება ჩვენთან მუხლებზე დამდგარიო?

მე ვერაფერს ვიტყვი ჟირინოვსკის სექსუალურად აღმგზნებ სიუჟეტებზე, რომ ვიღაც მუხლებზე ხოხვით მიდის მასთან, მგონია, რომ, როდესაც ამას ამბობს, თავისი სექსუალური გამოცდილება ახსენდება. ეს ციტატა ძალიან პირობითია და არანაირი კავშირი არ აქვს ჩემს მოსაზრებებთან.

 მე ფიგურალურად ვთქვი.

რაც შეეხება რუსეთის საბოლოო სამომავლო მიზნებს: უნდა ვაღიარო, რუსეთი არ არის „ვსედერჟიტელ“, ამიტომ ვერ ვიტყვით, რომ სიტუაცია საქართველოში რუსული გეგმით მიდის. ეს ასე არ არის და ვერც იქნება… საერთოდ, ქართული ნაცია არის სხვადასხვა ტომების ერთობლიობა, გურულების, იმერლების, მეგრელების, ქართლელების და ასე შემდეგ და ამიტომაც თავიდანვე საქართველოს მოწყობის ისეთი ფორმა უნდა აერჩია, რომ არც ერთ ამ ხალხს არ გასჩენოდა სურვილი, გასულიყო, მაგრამ საქართველომ, თავისი ისტორიული გაკვეთილების მიუხედავადაც, საწინააღმდეგოს აკეთებს. მე ვიცი სომხური და აზერბაიჯანული სათვისტომოების აზრი, მათ ერთნაირი აზრი აქვთ საქართველოს ხელისუფლების მოქმედებაზე, მათი დევიზია, რომ საქართველო მხოლოდ ქართველებისთვისაა.

ეს აბსურდული ტყუილია!

არა, ამიტომაც გაქვთ პრობლემები, ვისია ესა თუ ის ეკლესია…

ეკლესიების საკითხს ჩვენ თვითონ მოვაგვარებთ ჩვენს მეზობელ სომხებთან, პრობლემა ის არის, რომ დღეს საქართველო სუსტი სახელმწიფოა და ამიტომ ყველას აქვს რაღაც პრეტენზიები, საკმარისია, საქართველო გახდეს ძლიერი, მდიდარი და დემოკრატიული ქვეყანა და ყველაფერი მოგვარდება.

სულ ასეთი იქნება საქართველო, თუ სახელმწიფოებრივად არ მიუდგება ნაცუმცირესობების უფლებების დაცვის საკითხს, იმის შემდეგ, რაც მოხდა ცხინვალსა და აფხაზეთში, მან დემონსტრირება უნდა გაუკეთოს თავის კეთილ ნებას და ყველას მისცეს უდიდესი უფლებები, ოღონდ საქართველოს ფარგლებში

ამისთვის სულაც არ არის საჭირო საქართველოს დაშლა ფედერაციებად ან კონფედერაციებად, მე იმიტომაც ვლაპარაკობ ამდენს დემოკრატიაზე, რადგან სწორედ დამოკრატიაა ძლიერი თვითმართველობის საფუძველი, საადც ყველას უფლებები დაცული იქნება. თუ იქნება დემოკრატია, ყველანი ვიცხოვრებთ ძალიან კარგად და ტკბილად.

დაგისვამთ შემხვედრ და არცთუ სასიამოვნო კითხვას: ვინ თქვა, რომ საქართველო გახდება ძლიერი და მდიდარი ქვეყანა? რა საფუძველი აქვს ამ მოსაზრებას?

მე გეუბნებით და მაქვს ბევრი არგუმენტი.

მაგალითად?

უპირველესად, მე ვცხოვრობ მიწაზე, რომელიც არის ძალიან ნაყოფიერი; ჩემი ქვეყანა მდებარეობს არაჩვეულებრივად სარფიან ადგილას, ცივილიზაციათა გზაჯვარედინზე; მაქვს უდიდესი კულტურა გაჯერებული დასავლური ფასეულობებით; ისტორია, 3 000 წელია, ვცხოვრობ ამ მიწაზე და კიდევ 3 000ჯერ 3 000 წელს ვაპირებ ცხოვრებას; ღმერთმა მომცა ნათელი გონება, ნიჭი, ინტელექტი და მარიფათიც და, რაც მთავარია, ახლა XXI საუკუნეა. თუ მე ამას ვერ გამოვიყენებ, ეს მხოლოდ ჩემი ბრალი იქნება. ხომ გახსოვთ სახარებაში იგავი ტალანტების შესახებ?

თქვენ მართალი თქვით, ღმერთი გვაძლევსო. ერთი ანეკდოტი მინდა მოგიყვეთ, უფრო ზუსტად, ნამდვილი ამბავია, რომელიც საბჭოთა დროს მოხდა გალში. გალის რაონში იყო მილიციის განყოფილების უფროსი, შეიძლება, ეროვნებით ქართველიც იყო. აფხაზეთი მთელ საბჭოთა კავშირში ყველაზე მდიდარ მხარედ ითვლებოდა, ამიტომ საბჭოთა კავშირიდან „ბომჟები“ და ალკოჰოლიკები ცდილობდნენ, როგორმე ჩასულიყვნენ აფხაზეთში, სადაც აფხაზები კარგი სუფრის სანაცვლოდ ამუშავებდნენ. მოგეხსენებათ, ქართველებს და აფხაზებს ბევრი რამ აქვთ საერთო, მათ შორის, ისიც, რომ არ უყვართ მუშაობა. აფხაზებს, ზუსტად ვიცი, არ უყვართ მუშაობა. მოკლედ, ძალიან ბევრი „ბომჟი“ შეგროვდა, ამიტომაც ადგილობრივ ხელისუფლებას უნდოდა მათგან გათავისუფლება. ერთ დღესაც აი, იმ მილიციის უფროსმა შეკრიბა ყველა „ბომჟი“ და მიმართა: მართალია, მარქსმა თქვა, პროლეტარებო, ყველა ქვეყნისა შეერთდითო, მაგრამ ხომ არ უთქვამს, მაინცდამაინც, გალის რაიონშო?! მე მესმის, რომ ღმერთმა მოგცათ, მაგრამ რატომ ფიქრობთ, რომ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა უნდა აღდგეს, მაინცდამაინც 1991 წელს, საბჭოთა კავშირის დაშლის დროს, არსებულ საზღვრებში?!

რატომაც, არა?!

ვნახოთ.

2009 წელი

ტეგები
იხილეთ მეტი

მსგავსი სიახლეები